«من روی دستم میایستم» کتابی بدون کلمه است و همهی جریان کتاب با تصویرهایش پیش میرود. این کتاب خلاقانه هم مشابه کارهای دیگرِ علی خدایی، از ظرفیتهای تصویر، نهایت بهره را برده است. موشِ داستان وارد دالان تاریکی میشود و در خروجی دالان، قسمتی از بدن حیوانی را میبیند که نارنجی و خالخالیست. یعنی چه میتواند باشد؟ صفحه به صفحه حدسهای جدیدی به ذهن میرسد و دستِ آخر…
علی خدایی در مورد کتابهای بدون کلمه توضیح میدهد «کتابهای تصویری بدون کلمه از مخاطبان میخواهند که در کامل کردنِ کتاب سهیم شده و نویسندهی کتاب شوند و این برایشان خیلی هیجانانگیز است. این کتابها فشاری به بیننده وارد نمیکنند و برعکس، احساس آزادی، اعتماد به نفس و عشق به کتاب را تقویت میکنند.»
کتاب را میتوانید همراه با کودک ۳ سال به بالای خود ببینید و فرصت دهید که او تلاش کند و حدس بزند.
دیدگاهتان را بنویسید