تاس‌های بامزه

۲۲۱

تاس‌های بامزه

تنظیم‌کننده:پرند رشیدی

منبع:تألیفی

گروه سنی: و


مهارت‌ها: و

اهداف:
رعایت نوبت، ارتباط بین موضوع‌ها، گوش کردن

آماده‌سازی

برای انجام فعالیت دو تاسِ ویژه نیاز هست که باید پیش از انجام فعالیت تهیه کنید. تصویرِ دو تاسِ «موارد» و «ویژگی‌ها» ضمیمه‌ی این صفحه شده است. آن‌ها را روی دو مقوای A4 به صورتِ رنگی پرینت بگیرید و بعد با کاتر یا قیچی دور آن‌ها را ببرید و لبه‌های طوسی آن را به هم بچسبانید تا تبدیل به تاس شوند.


شرح فعالیت

تاس‌های بامزه

ابتدا وجوهِ مختلف دو تاس را نشانِ کودکان بدهید و هر وجه‌ را به آن‌ها معرفی کنید. یک تاس، مخصوصِ «موارد» و یک تاس، مخصوصِ «ویژگی‌ها» است. تاسِ «موارد» شاملِ وجوهِ حیوانات، میوه‌ها، اسباب‌بازی‌ها، وسایلِ آشپزخانه، چیزی که دوست داری و چیزی که دوست نداری، است. تاسِ «ویژگی‌ها» شامل وجوهِ رنگ سبز، رنگ زرد، دو تا، سه تا، کوچک و بزرگ است.

بازی به این صورت است که هر کس در نوبت خود دو تاس را با هم می‌ریزد و بر اساس تصویری که برای تاسِ «موارد» و تصویری که برای تاسِ «ویژگی‌ها» آمده است، باید فکر کند و نام چیزی را بگوید. مثلاً اگر در تاسِ «موارد» عکسِ حیوان آمد و در تاسِ «ویژگی‌ها» عکسِ ۲ انگشت آمد، به این معناست که باید نامِ ۲ حیوان را بگوید. یا اگر در تاسِ «موارد» عکسِ حیوان و در تاسِ «ویژگی‌ها» رنگِ سبز آمد، یعنی باید نام یک حیوان سبز رنگ را بگوید. اگر مثلاً در تاسِ «موارد»،‌ وجه «چیزی که دوست داری را بگو» و در تاسِ «ویژگی‌ها» علامتِ کوچک آمد، کسی که نوبت او است باید نامِ چیزِ کوچکی که دوست دارد را بگوید. تا زمانی که کودکان خسته نشده‌اند، بازی را ادامه دهید. دقت کنید که طبق قوانین بازی، کسی نباید موردی که قبلاً گفته شده را دوباره بگوید. مثلاً اگر کسی قرار بوده، ۲ حیوان را نام ببرد و گفته: شیر و اسب، نفر بعدی که تاس‌های «۲» و «حیوان» برای او آمده است، نباید، شیر و اسب را بگوید و باید ۲ حیوان جدید را نام ببرد.

  • هر چه تعداد بازیکنان بیشتر باشد و زمانِ بیشتری بازی کنند، بازی سخت‌تر می‌شود؛ چون امکان گفتنِ مواردِ مختلف کمتر می‌شود. خوب است که تعداد بازیکنان بیش از ۶ نفر نشود که در فاصله‌های زمانی کمتری نوبت به افراد برسد و حوصله‌ی کسی سر نرود.
  • خوب است که برای کلاسِ مهدکودک یا مدرسه، به نسبت جمعیت، ۳ یا ۴ جفت از این تاس‌ها تهیه شود و مثلاً هر ۶ نفر در یک گروه با هم بازی کنند. در انتها، گروه‌ها می‌توانند نظرات، گفته‌ها و تجربیات خود را با یکدیگر به اشتراک بگذارند.
  • باید به هرکس فرصت داده شود که خودش فکر کند و جواب دهد. ممکن است شرایط کلاس به سمتی برود که کودک دچار عجله شود. مربی یا بزرگسال باید خواسش به این موضوع باشد و ریتمِ متعادل را در بازی جاری کند.
  • باید از کودکان دعوت کرد که هر کس در نوبت خود صحبت کند و جای دیگری پاسخ ندهد. اگر نوبت کسی بود و کودکِ دیگری به جای او پاسخ گفت با احترام می‌شود به او یادآوری کرد که صبر کند تا نوبتش شود.
  • اگر کسی خوب فکر کرد و موردی به خاطرش نیامد از افرادِ دیگر بخواهید که به او کمک کنند یا حتی با هم در کتاب یا اینترنت، جواب را جست‌وجو کنید.
  • به جواب‌های کودک یا کودکان، اعتماد کنید و کسی را زیر سؤال نبرید. اگر کودکی، جوابی را اشتباه گفت، سعی کنید با طرح سوالاتی ساده به او کمک کنید تا به جواب درست برسد.
  • فضا را رقابتی نکنید، جایزه و پاداشی هم برای کودکان در نظر نگیرید. این بازی، برنده یا بازنده‌ای ندارد.
  • سرعت کودکان در انجام کارها با هم تفاوت دارد. پیش از انجام فعالیت فکر کنید که چگونه می‌توانید سرعت بازی را به گونه‌ای متعادل کنید که حوصله‌ی کسی سر نرود و در عینِ حال فرصتی فراهم شود که کودکان صبر کردن برای دیگری را تمرین کنند؟
  • به این فکر کنید که چگونه می‌توان انگیزه‌ی کودکان را برای ادامه‌ی بازی و مشارکت در آن، بدونِ ایجادِ رقابت، بالا نگه داشت؟
  • با کودکی که در جواب‌های خود اغراق می‌کند یا می‌خواهد داشته‌های خود را به رخ دیگران بکشد، چگونه برخورد می‌کنید که بدونِ ایجاد حسِ ناخوشایند، از این جریان دور شود؟ چگونه فضا را در این شرایط، کنترل می‌کنید؟
  • از کودکان بخواهید که هر کس با دستِ‌ خود کوچک و بزرگ را نشان دهد. بعد نظر همه را به این موضوع جلب کنید که آیا اندازه‌ی «کوچک» و «بزرگ» برای همه به یک اندازه‌ است؟ با مثال‌های فراوان می‌توان در رابطه با این موضوع صحبت کرد.
  • از کودکان درباره‌ی صحبت‌هایی که در موردِ «چیزهایی که دوست دارند و دوست ندارند» کردند، بپرسید. چه‌قدر شبیه به هم بود؟ چه‌قدر به حرف‌های هم گوش دادند؟
  • برای کودکانی که مشکلات بینایی دارند یا کودکانی که به هر دلیلی در درکِ تصاویر دچار مسئله هستند، راهبر (یک بزرگتر) می‌تواند تصاویرِ وجوهِ مختلفِ هر کدام از تاس‌ها را که توسطِ کودک ریخته شده است، به صورتِ شفاهی و سؤالی از او بپرسد. مثلاً اگر در تاسِ «موارد» وجه «چیزی که دوست نداری» و در تاسِ «ویژگی‌ها» وجه «رنگ زرد» آمد، از کودک بپرسیم، چه چیز زرد رنگی هست که تو آن را دوست نداری؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *