«سوزان میخندد» کتابی است که باید امیدوار باشیم، این گونه کتابها بیشتر چاپ و خوانده شوند. کتاب روایت و داستان ویژهای ندارد ولی آن چه که کتاب را ارزشمند میسازد، پرداختن به موضوعی است که در جامعهی ما به ویژه در حوزهی کودکان، کمتر بدان توجه شده است «توانخواهی*».
برخی از والدین از خواندن این چنین کتابهایی یا مواجهه شدن کودک خود با چنین افراد یا کودکانی میترسند یا به اشتباه تصور میکنند که کودکشان ممکن است از دیدن این افراد غمگین شود. واقعیت این است که اگر ما بذر ترحم، ترس، خشم یا ناراحتی نسبت به هرگونه تفاوتی در انسانها را در ذهن کودکان نکاریم، آنها هیچ واکنش بد، غیرعادی و عجیبی ندارند. اگر کودکی نسبت به این افراد، دچار ترس، ناراحتی یا خشمی میشود، بیانگر آن است که احتمالاً خودِ ما نتوانستهایم با این موضوع کنار بیاییم و برخورد درستی داشته باشیم.
زندگی کردن و حضور داشتن در جامعه، حق تمامی کودکان با هر شکل و تفاوتی است. این که نیروی کارآمد و امکانات کافی برای شرایط این کودکان در جامعه نداریم اسفبار است و مایهی شرمساری ولی باز هم به خاطر این کمبودها دلیل نمیشود که این کودکان از جامعه حذف شوند یا جامعه تحمل پذیرش این کودکان را نداشته باشد. هیچ والدی دوست ندارد که کودکش طرد شود.
کتابهایی این چنین، تلاش دارند از سنین پایین به کودکان یاد دهند که تفاوتها ممکن است برای ما عجیب و ناآشنا باشند ولی محترم هستند. عنوان و متنِ کتاب به درستی میخواهد نشان دهد که با وجود توانخواهی، «سوزان» میخندد، بازی میکند، شکلک در میآورد و خلاصه کودکی میکند و تصویرِ غلط و رایجِ بدبختی و ضعف را از ذهنها دور میکند. شاید وقت آن رسیده باشد که تفاوتها را هر گونه که هستند، پذیرا باشیم و به کودکان خود نیز به قشنگی و درستی نشان دهیم.
«تفاوتهای فردی» یک اصطلاح شیک و قشنگِ امروزی، فقط در موردِ تواناییهای کودکان نیست بلکه به معنای هرگونه تفاوتِ فیزیکی-ظاهری و فکری-ذهنی در کودکان است.
این کتاب را میتوان به صورتِ خلاصه یا سریالی برای کودکانِ ۲ سال به بالا و به صورتِ کامل، برای کودکان ۴ سال به بالا خواند.
*امروزه به علت بارِ منفی کلماتی چون ناتوان یا کمتوان یا معلول و معلولیت از واژه توانخواه استفاده میشود.
دیدگاهتان را بنویسید